Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

Τα νιάτα.

Με τη χρυσή της νιότης πανοπλία,
το θάρρος, την ορμή, τη λεβεντιά,
πετάμε στον αγώνα, στη θυσία,
για την Ελλάδα, για τη λευτεριά.

Καμαρωτά, χαρούμενα τα νιάτα,
σαν σε χορό, βαδίζουν πάντα εμπρός,
φλόγα, ζωή και θέληση γιομάτα,
κ' είναι το πέρασμα τους όλο φως.

Τα νιάτα είμαστε μεις, της γης η ελπίδα,
αλί του π' αντικρύ μας θα σταθεί.
Μελίσσι από την κάθε μια πατρίδα,
κινάμε να λυτρώσουμε τη γη.

Στο φράχτη της σκλαβιάς, το πέρασμά μας
μια καταλύτρα θάν, νεροσυρμή.
Το δίκιο, η λευτεριά, για σύνθημά μας,
ποιος θα μας αντικόψει την ορμή;

Των ταπεινών τον πόνο και τη θλίψη
του σκλάβου τη βαθιά την οιμωγή
από τη γη, θα κάμουμε να λείψει
για να γενεί χιλιόμορφη η ζωή.

Καμαρωτά, χαρούμενα τα νιάτα,
σαν σε χορό, βαδίζουν πάντα εμπρός,
φλόγα, ζωή και θέληση γιομάτα,
κ' είναι το πέρασμα τους όλο φως.

Αύγουστος 1943.

Πηγή: Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, «Της Νιότης και της Λευτεριάς», Θεμέλιο 1978.

1 σχόλιο:

Andreas είπε...

Εξαιρετικός! Αλλά στα σχολεία πλέον τα παιδιά ξέρουν τη Βανδή και τον Ρουβα και δεν έχουν ακούσει ποτέ τους για την ΕΠΟΝ... Φοβερή η εκτέλεση από τον Πάνο Τζαβέλα και την χορωδία του, από όπου και πρωτοάκουσα τον ύμνο.